Tryby gry w Retusch

Wspólne polowanie

Tryb domyślny i ten, od którego warto zacząć.

Wszyscy rysują na tym samym obrazie, każdy w swoim polu. Gdy retusze zostaną oddane, dzieło wraca w całości, a polowanie otwiera się dla wszystkich naraz. Retusz można znaleźć tylko raz, robi to ten, kto dostrzeże go pierwszy: pojawia się wtedy dla całego stołu i wypada z gry. Własnego nigdy się nie znajduje, a kryjówka, której nikt nie zobaczy, daje autorowi maksimum.

Idealne dla dużej grupy: nie ma martwych chwil, wszyscy szukają jednocześnie, a każde znalezisko widać na ekranie każdego.

Zalecana liczba graczy: od 3 do 10.

Stream

Lustrzane odbicie trybu «rysuje jedna osoba», pomyślane dla transmisji na żywo.

Wszyscy gracze rysują na tym samym obrazie, z wyjątkiem gospodarza. Potem gospodarz jako jedyny szuka, a jego widownia patrzy, jak się męczy. Nie zdobywa punktów i nie pojawia się w klasyfikacji: partia toczy się między tymi, którzy się chowają, a on prowadzi polowanie. Może mylić się dowolną liczbę razy, zasada jednej pomyłki go nie dotyczy.

Idealne na wieczór na żywo, i to z konkretnego powodu: skoro gospodarz nie rysuje, widzowie nigdy nie widzą, jak powstaje jego kryjówka. W pozostałych trybach patrzą, jak maluje swoje pole, i polowanie nie ma dla nich żadnej tajemnicy.

Zalecana liczba graczy: od 4 do 10. Za darmo, i tak zostanie.

Każdy ma swój obraz

Każdy gracz dostaje własne dzieło i chowa w nim swój retusz. Podczas polowania otrzymujesz obraz tylko jednej innej osoby i masz jedno kliknięcie, żeby wskazać odmalowane pole. Bez wyścigu i bez konkurencji: tylko ty, obraz i decyzja.

Idealne we dwoje albo wtedy, gdy chcecie spokojnej partii, w której każdy ma czas się przyjrzeć.

Zalecana liczba graczy: od 2 do 10.

Rysuje jedna osoba

Jedna runda, jeden rysownik, wszyscy pozostali w pogoni.

W każdej rundzie obraz dostaje tylko jedna osoba. Pozostali czekają, a potem szukają jej retuszu, każdy oceniany według własnego czasu. Rysownik oceniany jest według najszybszego szukającego i ogląda swoją zamrożoną kryjówkę, gdy inni jej szukają. Rola krąży: ustawienie rund liczy tu pełne kolejki, bo partia jest sprawiedliwa tylko wtedy, gdy każdy rysował tyle samo razy.

Idealne dla małej grupy, która chce się zmierzyć na równych warunkach, rysunek po rysunku.

Zalecana liczba graczy: od 3 do 6, powyżej czekanie robi się długie.

Battle royale

Wspólne polowanie z jedną eliminacją na rundę.

Ten sam wspólny obraz, to samo równoczesne polowanie. Tyle że tu nie liczy się żadnych punktów: jedyne pytanie brzmi, kto zostaje. Gracz, którego retusz odkryto jako pierwszy, opuszcza partię. Pozostali szukają dalej aż do końca rundy, co nikogo już nie eliminuje, ale daje każdemu jego miejsce, pokazane na jego polu. Jeśli nikogo nie znaleziono, nikt nie odpada.

Idealne na zakończenie wieczoru: napięcie rośnie w miarę, jak stół pustoszeje, a ostatnia runda to pojedynek.

Zalecana liczba graczy: od 4 do 10.

Konkurs

Jedyny tryb, w którym nikt nie szuka.

Wszyscy odmalowują to samo pole tego samego obrazu. Potem każdy przegląda retusze pozostałych we własnym tempie i głosuje na ten, który uzna za najlepszy. Otrzymany głos daje autorowi jeden punkt. W czasie głosowania autorzy są anonimowi i nie można głosować na siebie: nazwy i głosy wychodzą na jaw dopiero przy odsłonie.

Idealne, gdy grupa jest różnorodna albo gdy ktoś woli rysować bez presji zegara polowania.

Zalecana liczba graczy: od 3 do 10.

W skrócie